این روزها چقدر جای لاریجانی خالی است شهید دکتر علی لاریجانی برای من بیش از همه، نماد «صبر سیاسی» است. در ایران شاید نتوان به تعداد انگشتان یک دست سیاستمداری یافت که پس از ترشرویی های سیاسی، اخم نکند،قهر نکند، به تند گویی روی نیاورد و یا عزلت نشینی را بر نگزیند. علی لاریجانی چنین نبود. باور قلبی اش بر صبر و توکل بود و این منش از او انسانی صبور و متین ساخته بود.

اولین بار در موضوع مجلس دهم خدمتش رسیدم. پیگیر کارهای داستان ابطال رایم بودم.
آرام ،صبور و خوش رو از شرایط می پرسید و راهنمایی می کرد.
 روحیه ای مثال زدنی داشت.حرفی نمیزد مگر آنکه عمل کند و یا در توانش برای انجام باشد.
نگاهی نکته سنج و تیز بین داشت و همیشه حد وسط را می گرفت.
 در دیدارها، بارها حرف دو رد صلاحیتش را پیش می کشیدم. من ناراحت بودم و از آنچه رفته بود حتی عصبانی! اما آرامش او در پاسخ و خنده های از سر اطمینان قلبی اش، آدم را به سکوت وا می داشت.
گفته بودند او مدیر و مدبر نیست و چه کسی به حق و شایسته تر از او در تدبیر و عقلانیت؟!

دکتر علی لاریجانی در نظر من فیلسوفی اندیشمند، خدمتگزاری متعهد و سیاستمداری ژرف اندیش بود که زندگی را آنقدر سخت نگرفته بود که به ریسمان «بودنش» چنگ زند.
 او به عمد کوهنوردی را انتخاب کرده بود که در کشاکش دهر از آن بالا هم دنیا و مادون را کوچک بشمارد و هم به آسمان نزدیک تر باشد.
 در آخرین دیدار از او به شوخی خواستم هر کاری می خواهد انجام دهد اما شهید نشود!! خندید. مگر در ید او بود؟

 خدا باید انتخاب می کرد که انتخاب کرده بود.

 حتما در دوران زندگی علی لاریجانی همچون دیگر سیاستمداران و سیاست ورزان نقاط منفی و مثبت هست؛ حتما به او در برهه هایی از دوران مسئولیتش می توان انتقاداتی داشت و جالب آنکه من در هر دیدار پای این انتقادات را وسط می کشیدم؛ از برخی پاسخ ها قانع می شدم و از برخی نه ؛ اما آنچه مهم بود روحیه نقد پذیر ،آرام و شنونده او بود.

سخت می توانم او را شبیه به کسی بدانم. نبودش فقدانی سترگ برای عقلانیت،دور اندیشی و سیاست در ایران است.

در چهلمین روز شهادت بزرگ مرد دکتر علی لاریجانی و پسر دانشمندش شهید دکتر مرتضی، به روح ایشان و تمام شهدای جنگ تحمیلی درود می فرستم و امیدوارم آنها هم برای حفظ ایران دعا کنند.

دکتر!  این ایام عجیب جایت خالیست…