راند سوم جنگ تحمیلی را هم جدی بگیریم آمریکا و رژیم صهیونیستی در یک تجاوز آشکار با حملات متعدد به مقامات، مراکز نظامی و غیر نظامی و حتی زیرساخت های کشور تلاش کردند که ضربه آخر را به جمهوری اسلامی بزنند.

ترامپ و تمامی مشاوران و مجاورانش در کنار نتانیاهو و تمام فرماندهان و نظامیانش تلاش کردند از 9 اسفند تاکنون با عبور از تمامی خطوط حقوقی، قانونی، بین المللی و حتی انسانی هر چه جنایت و سبوعیت دارند علیه ایران را به انجام برسانند تا بقول خودشان کار این ملت و نظام را تمام کنند ولی تاکنون بدلایل مختلف نتوانستند و نخواهند توانست. ولی به نظر می رسد روند تحولات تاکنون سه مرحله و راند را گذارنده است:

راند اول ایران در میدان:

درپی تجاوز ایالات متحده رژیم صهیونیستی به خاک جمهوری اسلامی ایران ، نیروهای مسلح ما در اسرع وقت با توجه به آمادگی قبلی پاسخ درخوری را در آغارین ساعات به این تجاوز دادند و تاکنون هم با توجه به توان بالای عملیاتی در جغرافیای داخلی و خارجی کشورمان تلاش جانانه ای را برای حفظ این سرزمین از چشم ناپاک خصم داشته اند و جالب تر اینکه با توجه به حجم بالای عملیات نظامی توسط متجاوزین، نیروهای مسلح ما تاکنون قادر به واکنش مناسب و ضربات اثرگذار علیه منافع دشمنان بودند تا جایی که بنا بر اذعان دوست و دشمن ایران در مقابل جنگ طلبی تاکنون سربلند بوده و در عرصه دفاع از خود پیروز میدان بشمار می رود.

راند دوم ایران در خیابان: 

در روزهای اول جنگ بدلیل تهدیدات دشمن علیه مقامات، فرماندهان نیروهای مسلح و زدن برخی پایگاههای نظامی و انتظامی چنین به نظر آمد که او در فکر اردو کشی خیابانی و به میدان آوردن بدخواهان برای فشار سیاسی به نظام برای پذیرش شروط و درخواست های خود است و در چنین شرایطی بود که حضور خیابانی مردم به عنوان یار و یاور نیروهای مسلح در میدان این اقدام نمادین جان گرفت و هر شب با حضور اقشار مختلف مردم در میادین مهم شهر شور و شوقی در میان آنان برانگیخت ولی بهر صورت اکنون با تداوم این اقدام به نظر می رسد میدان و خیابان در کنار هم و بعنوان مکمل و مقوم هم اقدام می کنند و هر روز هم این همراهی  بیشتر نمایان خواهد شد.

راند سوم ایران در دیپلماسی: 

در کشاکش جنگ و تاثیرگذاری فراوان آن بر کل منطقه و احتمال گسترده شدن این درگیری، برخی از بازیگران را برآن داشت تا اقدامی شایسته برای توقف جنگ و خسارات بی پایان آن نمایند لذا موضوع آتس بس در دستور کار برخی از همسایگان قرار گرفت تا با رایزنی مستمر و طاقت فرسا دست به اقدامی موثر بزنند و لذا در سایه تلاشهای دیپلماتیک مذاکرات دور اول اسلام آباد شکل گرفت و دو طرف با حضور در پایتخت پاکستان به اعلام نظرات خود پرداختند تا آنجا که بسیاری از تحلیلگران گفتگوهای اسلام آباد را به صحنه نمایش اعلام مواضع و نه مذاکره و گفتگو تشبیه کردند و بر این باورند که اصلا گفتگویی شکل نگرفته است.

ولی در هر حال با تلاش و رایزنی مستمر برخی کشورهای منطقه یک بار دیگر موضوع مذاکرات به میان آمده تا بتواند آتش جنگ را حتی برای مدت محدودی از منطقه دور کند ولی آنچه در حال حاضر مهم است اینکه رفتار طرفین برای تداوم مذاکرات چگونه است؟ 

آمریکا برای بدست گیری میدان افکار عمومی در اقدامی پیشدستانه تیم خود را اعزام کرده تا نشان دهد مثلا آماده مذاکره است و لذا پاکستان در تلاش است با رایزنی مستمر و اعلام خواسته های طرفین ایران را هم مجاب به حضور کند ولی تهران برای حضور موانعی دارد که کاملا بجاست  و به نظر می رسد که با اعلام شرایط خود و ارائه پیشنهادات متعدد در زمینه های مورد اختلاف سعی در حل مسئله و مجاب کردن طرف مقابل به پذیرش مطالبات خود دارد ولی آنچه باید مورد توجه جدی قرار گیرد فشار سیاسی بر مذاکره کنندگان ایرانی برای عدم حضور در گفتگوهاست که چنین اقدامی خلع سلاح خودی ها در قبال دشمن متجاوز است زیرا نفس عدم حضور ایران در مذاکرات باعث فشار سیاسی بسیار بر دستگاه دیپلماسی خواهد بود و از طرف دیگر دستاویزی برای ترامپ متوهم برای افزایش فشار به هم پیمانانش برای همراهی با سیاست تحمیل و زور واشنگتن خواهد بود.

این در حالی است که بنا به تحلیل برخی صاحب نظران، تهران با حضور در مذاکرات اسلام آباد می تواند ضمن کاهش فشار سیاسی و خنثی کردن بازی با افکار عمومی توسط رقیب بنا بر مصالح و منافع خود مذاکرات را پیش ببرد و حتی به توافق هم نرسد ولی برای تامین منافع ملی در شرایط فعلی واگذار کردن میز مذاکرات به متجاوزان زمان مناسبی نیست و باید از چنین تصمیمی پرهیز کرد.