تورهای نوروزی اروپا، افغانستان را جایگزین ایران کردند دو هفته قبل با چند اپراتور تور در ایتالیا صحبت می‌کردم که از برنامه نوروزی‌شان باخبر شوم و به من گفتند که دیگر برای ایران تور ورودی ندارند و عراق و افغانستان و پاکستان را جایگزین ایران کرده‌اند.

روزنامه اعتماد در گزارشی با عنوان «ورود گردشگر اروپایی و آمریکایی و شرق آسیا به ایران به صفر رسیده است» می‌نویسد که با تشدید تنش‌های سیاسی، لغو پروازهای بین‌المللی و قرار گرفتن ایران در فهرست مقاصد ناامن، نام ایران عملاً از برنامه نوروزی گردشگران اروپایی حذف شده و صنعت گردشگری کشور وارد رکودی کم‌سابقه شده است.

به گزارش عصر ایران در بخشی از این گزارش آمده است: «از هفته اول بهمن، به دنبال افزایش خطر درگیری ایران و امریکا، 25 کشور از منطقه اروپا، امریکا، آسیا و اقیانوسیه (سوییس، آلمان، اسلواکی، بریتانیا، ایرلند، ایتالیا، لهستان، اسپانیا، هلند، فرانسه، استرالیا، نیوزیلند، برونئی، ژاپن، کره‌جنوبی، پاکستان، روسیه، چین، ترکیه، عراق، سوئد، کانادا، صربستان، ایالات متحده امریکا و هند) به اتباع خود هشدار دادند یا توصیه کردند که از سفر به ایران خودداری کرده یا خاک ایران را هرچه سریع‌تر ترک کنند.

راهنمایان تور که صف اول صنعت گردشگری هستند، در روزهای اخیر به «اعتماد» گفتند که برای تعطیلات دو هفته‌ای نوروز 1405 که مهم‌ترین پیک سفر در ایران محسوب می‌شود، هیچ درخواستی از تور ورودی و داخلی و رزرو هتل دریافت نکرده‌اند و حتی همان تعداد معدودی هم که پیش از ناآرامی‌های دی ماه، قصد سفر انفرادی به ایران داشتند، به دلیل لغو پروازهای بین‌المللی به مقصد ایران تا نیمه یا اواخر فروردین 1405، از سفر منصرف شده و مقاصد دیگری را انتخاب کرده‌اند. 

یک راهنمای تور که 14 سال برای پذیرش و همراهی با گردشگران ورودی از اروپا و کانادا و امریکا فعالیت می‌کرده و از دی 1398 و بعد از شلیک به هواپیمای اوکراینی، حالا سالانه حداکثر 3 یا 4 مسافر از مبدا اروپا یا امریکا دارد، درباره دلیل رکود بی‌سابقه در گردشگری ورودی و داخلی، نگاهش را به رخدادهای 6 سال قبل می‌برد و در توضیح تاثیر غیرقابل انکار ناآرامی‌های سیاسی و اجتماعی بر صنعت گردشگری می‌گوید:  «بعد از شلیک به هواپیمای اوکراینی در دی 1398 گردشگری ایران جایگاه خودش را از دست داد و تمام فعالان گردشگری اذعان دارند که از دی 1398 گردشگری در ایران تمام شد.

البته در این سال‌ها، مسافر چینی و روسی و ترک به ایران می‌آمد ولی ورود گردشگر از اروپا و امریکا و حتی شرق اسیا به صفر رسید. تاثیر اعتراضات و ناآرامی‌های سیاسی و اجتماعی دی 1398 و پاییز 1401 و دی 1404 و جنگ 12 روزه ایران و اسراییل در خرداد و تیر امسال، حتی از تاثیر شیوع کرونا هم بیشتر بود و در مقایسه با ایام رونق گردشگری ایران در دولت‌های اصلاحات (1376 تا 1384) و سال‌های فعالیت دولت یازدهم (1392 تا 1396) و حتی تا پیش از دی 1398 می‌توان گفت که در این 6 سال، تعداد گردشگر خارجی به کمتر از 10 درصد و تعداد گردشگر اروپایی به کمتر از 5 درصد رسیده است.

البته در تمام کشورها همین طور است و ایران هم وضع متفاوتی با بقیه کشورها ندارد.

امریکا در سال 2003 به عراق حمله کرد. تا امسال، گردشگری عراق در رکود کامل بود و به تازگی تورهایی از اروپا جرات کرده‌اند عازم عراق شوند و البته بازگشت رونق به گردشگری عراق هم به دلیل ناآرامی‌های ایران است. درواقع، ناممکن شدن سفر به ایران باعث شده که گردشگران اروپایی، عراق را به عنوان مقصد جایگزین انتخاب کنند.

دو هفته قبل با چند اپراتور تور در ایتالیا صحبت می‌کردم که از برنامه نوروزی‌شان باخبر شوم و به من گفتند که دیگر برای ایران تور ورودی ندارند و عراق و افغانستان و پاکستان را جایگزین ایران کرده‌اند.

پیش از ناآرامی‌های دی ماه، یک توریست امریکایی داشتم که قرار بود به شکل ترانزیت، از ایران به پاکستان برود. این توریست، 6 ماه در سفر بود ولی از روزی که او را از مرز بازرگان سوار کردم و تا روزی که به سمت میرجاوه برای گذر از مرز پاکستان حرکت کردیم، به هیچ قیمتی حاضر نشد از هتل محل اقامتش خارج شود و حتی جرات نداشت در خیابان مجاور هتلش قدم بزند.

من قبول دارم که دولت‌های امریکا و کانادا و اروپا درباره ایران سیاه‌نمایی می‌کنند ولی رفع این سیاه‌نمایی وظیفه چه کسی است؟ دستگاه دیپلماسی ما چه می‌کند که گردشگر اروپایی و امریکایی، جرات ورود به ایران ندارد و در عوض برای سفر تفریحی، عازم پاکستان می‌شود در حالی که پاکستان در بهترین شرایط هم، ناامن‌تر از ایران است؟»  

این راهنمای تور که در یکی از استان‌های مرکزی ایران ساکن است و در روزهای اوج گردشگری ایران، تورهایی از اروپا به ایران می‌آورده، می‌گوید که 6 سال رکود برای ارزآور‌ترین صنعت فرهنگی ایران باعث شده که حدود 98 درصد راهنمایان تور، شغل‌شان را از دست بدهند و به مشاغل دیگری روی بیاورند یا در صورت تمکن مالی، مهاجرت کنند.