یک فرضیه و سه سناریو درباره تهدیدات آمریکا تلاش دشمن بیشتر جنگ روانی و تشویش اذهان است. دشمن میخواهد ما از درون فروبریزیم و آنوقت بیاید و ما را تسلیم کند.

به لحاظ نظامی، ظاهر امر نشان می‌دهد که  آمریکا خود را برای جنگ و اشغال سرزمینی آماده نکرده و چنین آمادگی هم در نیروهای نظامی و دولت و در ملت آمریکا و اقتصاد  آن وجود ندارد و اصولا و در شرایط حال چنین توانی را هم ندارد.
پس جنگ آنها جنگ وسیعی نیست بلکه  باید در محدوده ضربات هوایی باشد.
در زمانی ما در آمریکا دوره های پایه های تاکتیکال و جنگ های هوایی میدیم، به ما آموزش های Snapshot با ضربه اولیه اثرگذار را می آموختند.
می‌گفتند ضربه اول باید آنقدر سریع و بدون مقدمه و کاری باشد که دشمن در همان ضربه اول زمینگیر شود و کاری نتواند بکند و  در ادامه کاری کن یا دشمنان نابود شوند و یا تسلیم شوند.
این دکترین یا راهبرد نظامی آمریکاست که مقدمات آن ترساندن حریف قبل از عملیات است
امروز آمریکا با ناوهواپیمابر و از طرف دیگر با ناوهای موشک انداز و زیردریایی های موشک انداز در اقیانوس هند و احتمالا دریای سرخ و دریای مدیترانه برای ظاهرا حمله به ایران لشکر کشید کرده.
اولا هواپیماهای آمریکا بدون سوختگیری فقط می‌توانند به سواحل جنوبی ایران و یا شهرهای غربی ایران نزدیک بشوند.
درصورت سوختگیری کشوری که اجازه سوختگیری برای حمله به ایران می‌دهد، در اینصورت دشمن خواهد بود و حتما با ما درگیر خواهد شد و احتمالا علاقمندی این کشورها برای درگیری با ایران ضعیف است.
دوماً حملات موشکی آمریکا به عمق ایران خواهد بود که این حملات درصورتیکه بی هدف و یا هدفمند و بدون پشتوانه زمینی باشد، منافع جنگی ندارد.
سوما این عملیات آمریکا ممکن است برای حمایت از جرقه جنگی داخلی باشد که در اینصورت باید یک عملیات هماهنگ بین آمریکا و دشمنان در داخل باشد که قدرت دشمن داخلی آنقدر نیست که حتی بتواند یک شهرستان را بگیرد و اداره کند.
این در صورتی است که آمریکا از تیررس سلاح ایران دور باشد و اگر در تیررس باشد، آنوقت معادلات تغییر خواهد کرد.
تصور کنید یک ناوگان دریایی آمریکا با حدود چند هزار نیرو در اقیانوس هند غرق شود. 
در جمع بندی من تا الان نمی توانم بفهمم که هیچ دلیل قانع کننده جنگی برای ارتش آمریکا برای جنگ ایذایی با ایران وجود داشته باشد.
آمریکا میداند،  اگر بزند، حتما خواهد خورد اگر از سرزمین های عربی و غیر عربی بزند، همه آنها خواهند خورد.اگر از ناوهای بزند، حتما  خواهد خورد.
وقتی این بزن بزن باشد و بزند و میخورد، در اینصورت این جنگی که صحبت از آن است که می آید و کن فیکون میشود اما نمی تواند و نمیشود. چه سودی می تواند برایش داشته باشد.
در اینجا که یکی میزند و یکی میخورد، فایده اش چیست؟
در این جنگ، انگیزه های ما جنگ مقاومت در مقابل تجاوز است ، و انگیزه های آمریکا برای سرباز آمریکایی نهایتا سرکوب حکومت ایران برای حقوق بشر است و باید دید آیا سرباز آمریکایی توان و دلیلی برای کشته شدن برای این جنگ را دارد یا خیر. 
در این جنگ اگر از ما بخورد، حتی یک کشیده بخورد، حتما ما با همان یک ضربه قوی تر خواهیم بود و آمریکا نمیخواهد این اتفاق بیفتد.
من قبلاً گفتم، مجدد هم عرض میکنم شواهد اینگونه می‌گویند که هیچ جنگی اتفاق نخواهد افتاد و هیچ دلیل موجهی هم برای این موضوع وجود ندارد.
طرح موضوعات مربوط به این جنگ یک داستان انحرافی است.
شایعات فقط برای ترساندن مردم و ترساندن اقتصاد و تشویش اذهان مردم است و متاسفانه دیده ایم که بیش از ده سال است که مردم ما در این مورد تحت تاثیر القات نفوذی ها و دشمنان و عملکرد بسیار بد مدیران ناکارآمد و مشکل ساز و فشارهای فضای رسانه ای هستیم و کاری کرده آمد که مردم ما قدرت تحلیل نداشته باشند و بسیار دهن بین و کم فکر و ترسو شوند و این هدف اصلی دشمن است که ما نمی توانیم.
در کنار این فرضیه جنگ که به آن باوری ندارم، به نظرم اصل موضوع را باید جای دیگر پیدا کرد و در این مورد باید خیلی جدی بود.
احتمالا اتفاق دیگر خواهد افتاد و از فکر به آن هم ترس دارم .
باید منتظر اخبار بود و هرکاری که میشود برای حفظ ایران و ملت بزرگ ایران کرد را داوطلبانه انجام داد.
ان شاءالله که برای همه خیر باشد.