باخت صداوسیما در زمین «نود» آن‌چه در مسابقه فینال لیگ قهرمانان آسیا در دوحه قطر اتفاق افتاد، انگار پاسخی بود به ویدیوی کوتاهی از سخنان مدیر شبکه سوم سیما که دو هفته پیش در شبکه‌های اجتماعی جلب توجه کرده بود.

ابتکار کنفدراسیون فوتبال آسیا در دعوت از عادل فردوسی‌پور برای گزارش مستقیم این بازی از صفحه اینستاگرام فارسی ای‌اف‌سی، با استقبال بی‌نظیر طرفداران فوتبال در کشور مواجه شد، رشد میلیونی دنبال‌کنندگان این صفحه در کم‌تر از دو روز و شکسته شدن رکورد بازدیدکنندگان پخش زنده گزارش، اصل مسابقه را به حاشیه برد و باعث تا برنده واقعی، در زمینی دیگر تعیین شود؛ در همان بازی که نتیجه و بازنده‌اش از پیش معلوم بود.

پس از نزدیک به دو سال حرف و حدیث و حدس و حاشیه در خصوص حذف برنامه پر مخاطب تلویزیونی «نود»، سرانجام همان‌گونه که افکار عمومی به درستی تشخیص داده بود، مدیر شبکه سه به صراحت، رفتار مجری و به تعبیر او خروج از مدار را علت اصلی این کار دانست. بلافاصله عبارت «خروج از مدار»، کلید واژه مشترک واکنش‌های بعدی به این اظهارنظر صریح شد و بار دیگر این پرسش را مطرح کرد که محدوده و مرز این مدار چیست و تنگ‌تر شدن تدریجی آن، آیا کمکی به تقویت اعتماد عمومی به رسانه ملی می‌­کند و نکته مهم‌تر این‌که این سیاست انقباضی و بیرون راندن به نوبت چهره‌های حرفه‌ای و محبوب تا کجا ادامه خواهد یافت؟ وضعیتی که سرانجام آن را، تیتر گزارش یکی از روزنامه‌ها با وام گرفتن مصرعی ازب یدل دهلوی به درستی پیش‌بینی کرد که : «مرکز افتاد برون بس­ که شد این دایره تنگ.»

اما قصد این نوشته با توجه به آن‌چه در فینال لیگ قهرمانان آسیا اتفاق افتاد، توجه به بخش دیگری از سخنان مدیر شبکه سه در آن ویدیو است که کم‌تر مورد توجه قرار گرفت. آن‌جا که ایشان با لحنی افشاگرانه به رابطه کاری و مالی همچنان برقرار مجری برنامه «نود» با تلویزیون پرداخت و با همان صراحت بخش اول به عنوان یکی از مدیران ارشد صدا و سیما به حقیقتی البته واضح و روشن برای ما، شاید برای اولین‌بار اعتراف کرد، آن‌جا که با اشاره به -زعم ایشان- مظلوم‌نمایی مجری برنامه «نود» گفت: «به هرحال آن‌ها بلدند، رسانه دارند و فضای مجازی دست ما نیست.» این سخنان از آن لحاظ مهم است که به نوعی صحه گذاشتن بر واقعیتی تلخ است، انگار ایشان از پیش می‌داند، این حرف‌ها که مجری برنامه «نود» از تلویزیون اخراج نشده و هنوز به عنوان کارمند رسمی حقوق و ترفیع می‌گیرد و برنامه می‌سازد، نمی‌تواند داوری افکار عمومی را نسبت به اصل موضوع عوض کند و کمی همدلی با تلویزیون و مدیرانش در اتخاذ تصمیماتی نظیر این ایجاد کند.

این موضوع را اگر در کنار اخبار لایحه بودجه سال آینده کشور که از قضا هم‌زمان با آن ویدیو منتشر شد، قرار دهیم، این پرسش را به‌وجود می‌آورد که چگونه رسانه‌ای با ۱۸ شبکه سراسری و برون مرزی تلویزیونی، ده‌ها شبکه محلی تلویزیونی و تقریبا به همان تعداد شبکه رادیویی و بودجه‌ای که گفته می‌شود برای سال آینده ۵۰ درصد افزایش دارد و حتی برای تقویت آن برداشت ارزی از صندوق توسعه ملی نیز پیش بینی شده، زمین بازی را در جلب اعتماد عمومی به فضای مجازی واگذار کرده است؟