اصلاح‌طلبان دوباره دست به دامن ناطق‌نوری می‌شوند؟ آرمان نوشت: بی‌تردید عملکرد اصلاح‌طلبان در مجلس و شورای شهر چنان مثبت و قابل قبول نیست که بتوان بار دیگر جامعه را با استناد به این عملکردها به پای صندوق‌های رأی کشاند.

ترس فراگیر اصلاح طلبان از شکست محتمل در نتایج انتخابات های آتی باعث شده است تا به بهانه ظاهرا دلسوزانه کاهش مشارکت مردم در انتخابات به این موضوع بپردازند. آرمان در گزارشی بار دیگر به سراغ ناطق نوری رفته است و استفاده از ظرفیت ناطق را برای پیروزی اصلاح طلبان پیشنهاد کرده است. 

در همین باره، آرمان به نقل از زیباکلام، تحلیلگر سیاسی اصلاح طلب نوشته است: «در انتخابات مجلس یازدهم ممکن است همان بلایی سر اصلاح‌طلبان بیاید که در سال 94 برسر اصولگرایان آمد». او استمرار وضع موجود و چهره‌های کم‌تأثیر در عرصه اجتماع را از جمله دلایل این پیش‌بینی می‌داند. در چنین شرایطی تنها حضور چهره‌های معتدل، ملی و مردمی که توان جلب آرای دو جناح اصولگرا و اصلاح‌طلب را داشته باشند، می‌تواند راهگشا باشد و مانع از پیروزی گروه‌های افراطی در انتخابات شود. علی‌اکبر ناطق نوری یکی از این چهره‌هاست که نیروهای معتدل هر دو جناح از حضور او در انتخابات استقبال می‌کنند. 

در ادامه گزارش این روزنامه اصلاح طلب، گفتگویی از عبدالله ناصری، مشاور رئیس دولت اصلاحات هم در تائید این موضوع آمده است. ناصری گفته است: «حضور نیروهای فراجناحی نظیر آقای ناطق نوری در بزنگاه‌هایی که گروه‌ها و احزاب سیاسی دچار بحران می‌شوند یا افکار عمومی در کارایی آنها تردید پیدا می‌کنند، می‌تواند بسیار مؤثر باشد. با این حال گمان نمی‌کنم که در مجموعه حاکمیت اراده‌ای برای دعوت از حضور این چهره‌ها به صورت مستقیم باشد اما این چهره‌ها می‌توانند به بازیگردانی و تجمیع شخصیت‌های اصلی و اثرگذار کمک کنند». 

ناصری با اشاره به ماجرای تلاش رضاخان برای رسیدن به پادشاهی از طریق جلب آرای نمایندگان شورای ملی می‌گوید: «در آن زمان دکتر مصدق نطقی تاریخی داشت که فکر می‌کنم یادآوری آن مناسب شرایط کنونی باشد. دکتر مصدق تأکید کرد که سرباز را سال‌ها تربیت می‌کنند تا در زمان جنگ در مقابل دشمن بایستد. او نمایندگان و نخبگان کشور را به سربازانی تشبیه کرد که در زمان نیاز باید برای مصلحت ملت به میدان آیند و وظیفه خود را انجام دهند. با توجه به این موضوع، معتقدم زمانی که آقای ناطق نوری به این نتیجه برسند که حضورشان نیاز کشور است، حتما به میدان خواهند آمد». 

این موضوع که اصلاح طلبان هنوز به این نتیجه نرسیده اند که چاره کار جدای از عذرخواهی از مردم، استفاده از فرصت های باقیمانده برای خدمت صادقانه و خالصانه است، در نوع خود جالب به نظر می رسد. سران و تحلیل گران اصلاح طلبان گمان می کنند که اگر در مقطعی توانسته اند در میان ناکارآمدی ها با استفاده از ترفندهای سیاسی زمام امور را به دست بگیرند، در مقاطع دیگر هم این حرکت جوابگوست. فی الواقع اصلاح طلبان تنها بنای آن را دارند تا به هر طریق صندلی مسئولیت را در اختیار بگیرند و به هر ترفند به نشستن خود ادامه دهند.